.jpg)
Ada ahli politik yang berkembang.
Ada ahli politik yang belajar.
Ada ahli politik yang mengubah pendirian kerana dunia di sekeliling mereka turut berubah.
Dan kemudian ada ahli politik yang perjalanan politiknya dipenuhi begitu banyak penjenamaan semula sehingga timbul persoalan sama ada mereka pernah mempunyai destinasi yang tetap sejak awal.
Zaid Ibrahim kini telah menyertai PAS.
Biarkan perkara itu dihadam seketika.
Inilah Zaid yang pernah membina reputasi nasional sebagai seorang moderat. Zaid yang membentuk imej sebagai seorang liberal dan pendukung Perlembagaan. Zaid yang sering bercakap tentang pluralisme, kesederhanaan, kebebasan sivil serta keperluan Malaysia menolak ekstremisme. Zaid yang sering diketengahkan kepada golongan intelektual bandar sebagai bukti bahawa rasional dan kesederhanaan masih mempunyai tempat dalam politik negara.
Hari ini beliau berada dalam PAS.
Bukan sekadar bekerjasama dengan PAS.
Bukan sekadar mencari titik persamaan dengan PAS.
Tetapi sebagai ahli PAS.
Sebuah parti yang pemimpin kanannya, selama bertahun-tahun, telah membuat kenyataan yang dianggap oleh ramai bukan Islam dan Muslim moderat sebagai bersifat eksklusif. Sebuah parti yang terus memperjuangkan pelaksanaan hudud. Sebuah parti yang visinya terhadap Malaysia sering menimbulkan kebimbangan dalam kalangan mereka yang percaya bahawa kerangka Perlembagaan negara bertujuan melindungi sebuah negara berbilang kaum dan agama.
Persoalan utama bukanlah sama ada PAS berhak menerima keahliannya.
Persoalan yang lebih besar ialah: apakah yang telah berlaku kepada semua prinsip tersebut?
Selama bertahun-tahun, Zaid meletakkan dirinya sebagai ahli politik yang berfikir. Beliau bersama UMNO ketika UMNO menawarkan kerelevanan. Kemudian bersama PKR ketika gelombang reformasi menawarkan kerelevanan. Selepas itu bersama KITA apabila kepimpinan menawarkan kerelevanan. Kemudian bersama DAP apabila gelombang pembangkang menawarkan kerelevanan. Seterusnya kembali ke UMNO apabila parti itu sekali lagi dilihat berguna. Dan kini PAS.
Pada satu tahap, masyarakat berhak bertanya satu soalan mudah.
Apakah sebenarnya ideologi yang dipegang?
Kerana jika setiap destinasi politik boleh diterima, maka mungkin destinasi itu bukanlah matlamat sebenar.
Mungkin perjalanan itu sendiri yang menjadi matlamat.
Atau lebih tepat lagi, mungkin yang dicari ialah untuk terus kekal relevan dalam politik.
Saya sering diberitahu bahawa kita tidak sepatutnya mempersoalkan niat seseorang.
Kebiasaannya saya bersetuju.
Namun politik akhirnya berkisar tentang kepercayaan.
Dan kepercayaan dibina atas konsistensi.
Jika seorang pengurus bola sepak bertukar kelab setiap musim, para penyokong pasti akan mempersoalkannya.
Jika seorang ahli politik berulang kali menukar haluan ideologi, para pengundi juga berhak bertanya.
Penyokongnya mungkin mengatakan bahawa Zaid seorang yang berfikiran bebas.
Mungkin.
Mereka mungkin mengatakan bahawa beliau mengikut suara hati.
Mungkin.
Mereka juga mungkin mengatakan bahawa beliau sedang mencari wadah terbaik untuk berkhidmat kepada Malaysia.
Mungkin.
Namun pada satu ketika, perkataan “mungkin” tidak lagi memadai.
Kerana setiap langkah baharu mencipta percanggahan yang baharu.
Apabila beliau menyertai DAP, beliau memuji kredibiliti progresif parti itu.
Apabila kembali ke UMNO, beliau bercakap tentang pembaharuan dari dalam parti.
Kini beliau menyertai PAS.
Adakah DAP salah?
Adakah UMNO salah?
Atau adakah PAS kini yang benar?
Kesemuanya tidak mungkin benar pada masa yang sama.
Kebimbangan yang lebih mendalam bukanlah mengenai Zaid semata-mata.
Malaysia telah melalui kekecewaan politik yang lebih besar daripada pertukaran keahlian seorang individu.
Apa yang membimbangkan ialah apa yang perkara ini katakan tentang budaya politik kita.
Kita semakin mengangkat personaliti melebihi prinsip.
Kita meraikan kepetahan lebih daripada keteguhan pendirian.
Kita menyamakan kefasihan berbicara dengan keberanian.
Dan kita mengelirukan keterlihatan dengan kepimpinan.
Kepimpinan sebenar bukan tentang mencari pentas baharu untuk bersuara.
Sebaliknya, ia tentang tetap berdiri pada prinsip sendiri apabila keadaan menjadi sukar.
Orang yang paling saya kagumi dalam hidup bukanlah mereka yang sentiasa popular.
Sebaliknya, mereka yang tetap setia kepada prinsip walaupun terpaksa mengorbankan pengaruh, akses, wang atau status.
Konsistensi itu mahal harganya.
Sebab itulah ia begitu sukar ditemui.
Bagi Zaid Ibrahim, mungkin beliau benar-benar percaya bahawa PAS kini merupakan platform terbaik untuk Malaysia.
Jika benar, beliau berhutang penjelasan penuh kepada rakyat Malaysia.
Bukan slogan.
Bukan kenyataan media.
Bukan puisi politik.
Tetapi penjelasan yang sebenar.
Apa yang berubah?
Apakah yang berubah pada PAS?
Apakah yang berubah pada dirinya?
Dan apakah sebenarnya yang ditawarkan sehingga meyakinkan beliau bahawa penghijrahan politik terbaharu ini perlu dilakukan?
Sehingga persoalan-persoalan ini dijawab, ramai rakyat Malaysia pasti akan membuat kesimpulan mereka sendiri.
Bahawa perkara ini tidak pernah benar-benar berkaitan ideologi.
Sebaliknya, ia tentang kerelevanan.
Dan kerelevanan, tidak seperti prinsip, sentiasa mencari rumah baharu. - Getaran, 15 Jun 2026
